Poniżej publikujemy drugą część listu Artura ,jest tak samo wstrząsający jak pierwszy

.Uwaga !

1).Publikowany :Tekst jak i pisownia , oraz użyte przez autora listu sformułowania są oryginalne ,  i  nie ocenzurowane , by oddać w pełni ocenę rzeczywistości , w sposób taki jaki ,  ją postrzega  autor listu.

2).Zawarte przez autora listu , nie które  sformułowania , nie są i w żaden sposób nie mogą być kojarzone ani utożsamiane  , z oficjalnymi poglądami prowadzących stronę, i wyrażają jedynie prywatny pogląd autora listu .

3).Prowadzący stronę wyrażają współczucie autorowi listu , za utrudnienia jakich doświadcza, podczas odbywania kary ,  (ale mając na uwadze dobro innych osób odbywających karę pozbawienia wolności,często osób bardzo bliskich , dla użytkowników tej strony , którym zależy na , jak najmniej dotkliwym odbyciu kary , i  na  jak najszybszym powrocie ich  bliskich ) , przypominamy  , że zgodnie z regulaminem  odbywania kary ,  na oddziale dla niebezpiecznych osadzonych , stosowane są inne zasady postępowania , niż stosowane na innych oddziałach. Naruszanie regulaminu skutkuje kolejnymi ograniczeniami , które moga być odbierane przez autora jako restrykcje.Agresywne zachowania w stosunku do SW , podejmowanie różnych prób utrudnień w pracy SW czy innych działań , nie regulaminowych zawsze będzie rodziło nakładanie kolejnych kar regulaminowych w stosunku do osadzonego,co w świetle ostatnich głośnych medialnie ,  nie stety skutecznych prób samobójczych , jakich dokonali osadzeni z tzw. " N " ,  odbywający kary na tych oddziałach , SW zgodnie z wytyczymi  Ministerstwa Sprawiedliwości ( odnośnie warunków i zasad odbywania kary , przez tzw." N ", o jakich również można było usłyszeć w mediach ( autor listu pozbawiony możliwości , bieżącego śledzenia wydarzeń , może nie wiedzieć, że utrudnienia jakich jego zdaniem doświadcza np. w kwestii monitoringu elektronicznego celi - stanowi już obligatoryjny standart , na oddziałach dla " N" ) podejmuje tzw. skuteczne działania dla ochrony zarówno siebie , jak i osadzonego.

4) Zamieszczony list z pewnością wywołuje liczne kontrowersje , u osób go czytających ,może wywoła ostrą  , dyskusję lub przejdzie nie zauważony bez echa . musimy jednak mieć na uwadze , również to , że stronę czytają ludzie , nie koniecznie na codzień mający doczynienia z szeroko pojętym wymiarem sprawiedliwości , może i boleśnie doświadczeni w przeszłości , przez osoby obecnie mający status " N " , również z ich opinią należy się liczyć. Dlatego zdaniem prowadzących stronę, to krótkie wprowadzenie i wyjaśnienie jest konieczne.

Opublikowaliśmy wstrząsający list więźnia z Rzeszowa – Artura Konowalika, który opisywał w nim polską rzeczywistość więzienną. List został opublikowany w bardzo wielu miejscach, został przetłumaczony na kilka języków. Na początku mieliśmy kontakt z Artkiem, jednak po jakimś czasie, przestał się odzywać. Dostaliśmy właśnie dwa listy od Artura, jeden z nich jest wysłany spoza więzienia i możecie go przeczytać poniżej. W drugim liście Artek napisał, że nie dostaje od nas żadnych listów a po publikacji jego listu odezwały się do niego trzy osoby. Dla nas pewne jest, że korespondencja przychodząca do Artura została zablokowana, prawdopodobnie władze więzienia zorientowały się, że o tej sprawie zrobiło się głośno i próbują pogorszyć samopoczucie Artura. Prosimy was o wysyłanie listów do Artura, najlepiej poleconych, wtedy jest pewność ich doręczenia. Artur czuje się dobrze i nadal próbuje nam przekazywać obraz horroru dziejącego się za kratami.

Podłóżmy ogień pod więzienia!/ ACK Poznań

Artur Konowalik

Zakład Karny

Załęska 76

35-322 Rzeszów

Po raz kolejny omijając cenzurę, obnażam prawdę o zakładzie karnych. Nie takim, jaki widzicie w serialach i programach telewizyjnych. Tylko o tym jak funkcjonuje tu na prawdę system (nie)sprawiedliwości. Było mi dane jako jednemu z nielicznych przejść przez najgorszy oddział jaki stworzono do tej pory dla skazanych. A więc przez mój bardzo buntowniczy charakter, nerwowość jaką nabyłem podczas lat spędzonych we więzieniach trafiłem na taki oddział jako szczególnie niebezpieczny więzień. Takich oddziałów jest kilka w Polsce, lecz nie różnią się niczym. Taki oddział to więzienie we więzieniu, osobny budynek otoczony murem, opleciony drutem kolczastym, na którym co parę kroków są kamery. Trafiając tam nie wiedziałem, ile tam spędzę czasu. W kompletnej samotności, ale do tego dojdę później. Przywitano mnie tam w magazynie dając mi czerwone ubranie i rozpieprzając mi rzeczy osobiste. Jako więzień niebezpieczny nie mogłem posiadać żadnych ubrań własnych. Ubrano mnie w rzeczy „nie pytając o gust”... w końcu panowie znudzili się grzebiąc mi rzeczach i zabierając wszystko oprócz koców, misek, listów zaprowadzili do celi, łańcuchy, którymi miałem skute ręce i nogi do ran poobcierały mi nogi. Prosząc klawiszy, aby luźniej kuli mi nogi, usłyszałem odpowiedź „Zacznij się przyzwyczajać”.

stolik z otwieranym krzesełkiem też na stałe przymocowane do podłogi. Panowie się ubezpieczyli, aby nie zrobić im krzywdy. W końcu oddział dla niebezpiecznych. Miałem żelazną szafeczkę, którą pewnego dnia powyginałem z pięści. Był prysznic we wnęce o szerokości i długości 3 kafelki, obok zlew i kibel, niczym nie zasłonięty, stał mały murek zasłaniający klozet, ale nie mnie. Kamery, jedna w rogu celi, druga za lusterkiem z pleksy musiały mieć mnie na oku całą dobę. Na początku było mi bardzo ciężko przyzwyczaić się do kamer, miałem świadomość, że sztab ludzi obserwuje mnie i wiedzą nawet ile razy dziennie siadam na kibel.

Ogrzewanie było w podłodze, kurwa, co za luksus!! Dziwne było podejście klawiszy i głupie, wmawiano mi, że to są luksusowe warunki, jakich oni w domu nie mają, kto by pomyślał, ogrzewanie w podłodze dla niebezpiecznych więźniów! Muzykę puszczali oczywiście klawisze na dyżurce przypominającej centrum dowodzenia, miałem głośnik wmontowany w sufit, mogłem muzykę wprawdzie ściszyć, lecz nie mogłem jej całkowicie wyłączyć. Także pranie mózgu od 6 rano do 22. Ktoś tam na górze wymyślił, aby codziennie puszczać nam muzykę „RELAKSUJĄCĄ”, szum morza, śpiew ptaków, skrzypce, do tego klarnety. Codziennie po 2 godziny. Najgorsze było to, że nie mogłem tego wyłączyć i wzbudzało we mnie agresję. Przypomina mi to żywcem skopiowane z książki „Lot nad kukułczym gniazdem” jaką niedawno czytałem. Zacząłem się buntować i z tego, co było mi wiadome nie tylko ja, pisałem skargi do samej góry, że muzyka gra cały czas i uważam to za znęcanie się nade mną. Po jakimś czasie zajęto się tę sprawą i zamontowano wyłączniki i mogłem nie tylko ściszać muzykę, ale co najważniejsze wyłączyć całkowicie i odpocząć.

Przy każdym wyjściu z celi rozbierałem się do naga, robiłem przysiad, w tym czasie obszukiwano mooje ubranie. Na początku było to dla mnie bardzo krępujące, ale w końcu robiłem to automatycznie. Miałem dziennie dwa przeszukania celi, tak że rozbierałem się juz 4 razy, bo byłem także przeszukiwany przy powrocie do celi. Chuj z tego, że 5 minut wcześniej się rozbierałem i mnie przeszukiwali. Taki regulamin, przy każdym wyjściu i przyjściu do celi rozbieranie i ubieranie. gdy chodziłem na spacery, nie dużo większe od celi to rozbieranek było więcej. Na każdym kroku oczywiście kamery. Kucie łańcuchami było bolesne gdyż jak wspomniałem obcierały nogi do rany i nikogo to nie obchodziło. A na sobie miałem je przy każdym wyjściu z celi.

Pewnego razu w zimie popsuło się to cudowne ogrzewanie podłogowe i przez 3 dni było tak zimno, że spałem w ubraniu, choć trudno to było nazwać spaniem i z zimna po prostu nie mogłem spać. Było o drugiej w nocy tak zimno, że klawisz w „centrum dowodzenia” stwierdził, że jest mi mało zimno i automatycznie otworzył mi to wspomniane okienko piwniczne, abym marzł jeszcze gorzej, nie lubił mnie. Zareagowałem agresywnie i zacząłem go kurwować przez domofon, on stwierdził, że nie otwierał i nie blokował mi okienka, że musiało się popsuć. Nie mogłem nic zrobić leżałem i trzęsłem się z zimna. PO jakiś dwóch godzinach okienko się „naprawiło” i usłyszałem jak się zamyka. Wspomnę tu, że klawisze mogli sami dowodzić wszelką automatyką. Zdarzało się też, że ucinali mi wodę. Za trzy dni przyjechali fachowcy, którzy budowali tę fortecę i naprawili ogrzewanie i słyszałem znowu jak to nam nie jest dobrze.

głodny. Media podają, że na jednego skazanego państwo płaci 1700 zł (co za kurwa absurd!). Wróćmy do luksusowego budyneczku z ogrzewaną podłogą. Pewnego dnia panowie w mundurach podczas przeszukania celi zabrali mi grzałkę, którą grzałem wodę na herbatę oraz kawę. Akurat zdarzyło się to po dostaniu paczki żywnościowej. Skurwysyny stwierdzili, że plastik jest trochę przytopiony i zagraża memu bezpieczeństwu,że może mnie kopnąć prąd. Niczym dostałem nową grzałkę z paczką po trzech miesiącach (paczka przysługuje raz na 3 miesiące) to zalewałem kawę ciepłą wodą z kranu, która była puszczana 3 razy dziennie. Pił ktoś kawę zalewaną letnią wodą z kranu? NIE POLECAM - nawet w ekstremalnych warunkach! Kawę i herbatę piłem w kubeczku po jogurcie gdyż nie mogłem mieć szklanki.

Telewizora w celi nie miałem, radio miałem w magazynie, lecz regulamin nie pozwalał mi abym mógł mieć go w celi. Raz w tygodniu dawali mi katalog z książkami, mogłem wybrać tytuły i numery książek i mi przynosili z biblioteki. Często się zdarzało, że nie przynosili mi książek takich jakie chciałem, twierdzili, że nie mogę czytać takich, bo się przy nich będę demoralizował i uczył złych rzeczy. Oni chcieli za mnie decydować o wszystkim pierdoleni megalomani bez żadnej skazy.

Był czas, że całkowicie przestałem dostawać listy od najbliższych oraz moje listy nie dochodziły. Zacząłem pisać w tej sprawie do paru instytucji, choć wiadomo, że to jedna banda. Wezwał mnie wychowawca i zostałem do niego doprowadzony. Tłumaczył, że to wina poczty w co nie wierzyłem i prosił abym wycofał pisma. Dogadałem się, że cofnę ale listy maja dochodzić normalnie i zaczęły. Później dowiedziałem się, że wszystkie listy lądowały w koszu na śmieci a cel był taki, aby mnie psychicznie kończyć, aby mnie złamać i zrobić ze mnie łagodną marionetkę. Zdarzało się, że podczas kąpieli, która była raz na tydzień nagle zaczęła lecieć zimna woda. Wiedziałem, że to sprawka gestapowców w mundurach.

Łaźnia raz tygodniu i to z niespodziankami, byłem sfrustrowany. Jedna rzecz, która była dla mnie na plus to to, że wszędzie były kamery i nie mogli mnie bić. Kamery wszystko nagrywały i był dowód w razie potencjalnego bicia mnie lub holowania na słynne dźwięki, o których wspomniałem już. Więc bali się. Oczywiście później to wykorzystałem o czym wspomnę. Sprawa izolacji , to nie miałem prawa zobaczyć drugiego więźnia nigdzie, nie było takiej możliwości, cele jedna po drugiej takie same. Za ścianą mógłby siedzieć mój brat i nie wiedziałbym o tym, przez lata! Wszędzie sam. Doszedłem po długim czasie do tego, że na oddziale jest nas 11, pewnego dnia, policzyłem ręczniki z wózka, które były przygotowane były do wymiany po kąpieli. Tajemnica się jebła, tak ściśle ukrywana przez władców i panów. Co to teraz będzie?

postawić na nogi. W nocy szczególnie. Bawiło mnie to. Groziłem wielokrotnie podpaleniem celi, zabierali wtedy wyrzucone przeze mnie koce, materace, poduszkę. Oddawali jak mi przechodziło. Jak na ironię nie miałem w celi ani jednej zapałki ani zapalniczki. Formy protestu były różne i było ich mnóstwo.

Opisałem z grubsza to co przeszłem jako więzień niebezpieczny i w jakich warunkach. W następnym liście opiszę jakie formy protestu stosuje większość ludzi tutaj.

Niedawno w Krakowie umarł chłopak, który głodował. Tak jemu się nie udało, lecz pokazał jak SW martwi się. Po prostu pieprzą wszystko. Mówią chcesz głodować, ciąć się, robić połyki, wbitki, wstrzyki, twoja sprawa. Tak to wygląda.

Moim obowiązkiem jest walczyć z systemem, nawet w takiej sytuacji w jakiej się znajduję, dlatego piszę do dobrych ludzi, którzy publikują moją korespondencję. To jest walka, która daje mi siłę. Z miłą chęcią pokoresponduję sobie z ludźmi, którzy myślą podobnie. Pozdrawiam wszystkich wolnych ludzi, którzy po tamtej stronie też walczą i zmagają się z systemem.

Artek

WALKA TRWA

Komentarze (5)

...
Napisane przez kari27, marzec 07, 2010

zabrakło mi słów ....

• 
• +0
• 
• 

...
Napisane przez emiro, marzec 07, 2010

http://podbrukiem.wordpress.co...iezniow-i-„normalnych”-ludzi-bedzie-wybuchal-we-mnie-bunt/#more-86

• 
• +0
• 
• 

...
Napisane przez emiro, marzec 07, 2010

Szok Normalnie jakbym czytała historię nie z tej epoki , a list jest z zeszłego roku zaledwie sprzed paru miesięcy... Po co mydlą nam oczy ...

• 
• +0
• 
• 

...
Napisane przez justysia, marzec 07, 2010

Świat zza krat... To bardzo przykre, jednak (nie karcąc nikogo) : pan trafił na oddział dla "N" i tutaj rodzi się pytanie: czy bez winy? Chce walczyć z system więc niech walczy ale niech nie użala się później nad swoim losem... Niestety ale taka prawda. Decydując się na walkę powinien znać konsekwencje. Sam podjął decyzję i nie wygląda mi na typa, który chce resocjalizacji, chce odbyć karę i wrócić do domu- do rodziny...

• 
• +0
• 
• 

...
Napisane przez slonaaaa, marzec 08, 2010

Jestem ciekawa jak wyobrazał sobie Pan pobyt na oddziale dla N????

• 
• +0
• 
•