Smutno, smutno..... Dopadła mnie jakaś okrutna deprecha... Wszystko mnie denerwuje, a jeśli nie denerwuje, to smuci. I mam dosyć.... Tęsknię za mamą, chcialabym móc cofnąć się do czasu kiedy jeszcze żyła. Zrobić to, czego wtedy nie robiłam. Powiedzieć jej że ją kocham. Dziś usłyszałam, że minęło prawie pół roku, więc powinnam zapomnieć... ALE JAK!!! JAK DO ******* MOŻNA ZAPOMNIEĆ ŻE SIĘ MIAŁO MATKĘ!!!!! Ale o tym już nikt nie myśli... Chciałabym poznać odpowiedzi na pytania... czemu nie mogę się z tym pogodzić? Czy jeszcze kiedyś ją spotkam? Czy 20 wrzesień 2009 już zawsze będzie najgorszym dniem mojego życia. Muszę iść na cmentarz... nienawidzę tego, to tak jak przyznanie że ona nie żyje, a ja wcale nie chcę tego przyznawać, ani tym bardziej się z tym godzić. Chcę żeby wróciła...

Z P. znów gorzej.. Rzeczywiście się nie nadajemy do związku... Cały czas kłótnie... Nie mogę m,u wybaczyć, staram się, ale nie umiem.... I on jest za prosty żeby zrozumieć... Nie wie jakie emocje się we mnie kłębią po śmierci mamy... nie jestem już tą samą kobietą, a on nie jest tym samym facetem... zmieniliśmy się w czasie kiedy go nie było, oboje, każde w innym kierunku. I tego już się nie zmieni...

Czasami czuję że chciałabym z kimś pogadać, komuś się wypłakać.. Ale nie ma nikogo takiego, zawsze była mama... a teraz... zostałam sama... szkoda, że nie dorobiłam się przyjaciela...

 .....Przerosło mnie  życie.....